Każdy się zmienia. Jedni na lepsze, jedni na gorsze. Zmieniamy się z wyglądu i z charakteru. Więcej miłości, płaczu, podejrzeń, rozstań i powrotów. Z wiekiem doświadczamu wszystkiego w nadmiarze, tylko nie tego co najlepsze. Starsi nie tylko w papierach. Mamy zaufanie, które tracimy po jednym słowie. Tak bardzo boimy się powiedzieć "Adiós" osobie ktorą tak bardzo kochaliśmy. Nie jesteśmy pewni naszych uczuć. Nie widzimy swojej winy, a kiedy jej nie ma, próbujemy ją znaleźć. Przyzwyczajamy się i nie możemy dopuscic do siebie, że najważniejsza dla nas osoba, może nas najbardziej zranić. Przecież sami się w to wpakowaliśmy mówiąć "Kocham cie".
Dzisiaj mamy już po 19 lat i każde nas idzie w swoją stronę. Ja wyjeżdzam i on wyjeżdza. Dwie odległe uczelnie. Nieposkromiona chęć do domu, do tej drugiej osoby, która kochamy. Nowa miłość. Zdrady. I co jeszcze? Zabawa uczuciami tej drugiej osoby. Obietnice, złożone tak szybko jak złamane. Skradzione serce. Rozstranie. Tak bardzo boli nas każde słowo. Czas się pożegnać. Ostatnie chwile razem, a pózniej nic... Ona wyjeżdza do Londynu, on do Ameryki. Wszystko się zmieni. Czy zwiazek na odległość odnajdzie swój sens? Czy tęsknota do drugiej osoby zwycięży?
Pamietajac każdą porażke, każde zwyciężctwo, Kazdą walkę... Oczekiwanie na spotkanie. A gdy ono nadeszło... Brak odwagi. Skrzywdziliśmy się oboje. Czas to naprawić. Nie wolno się poddać. Dopiero wtedy poczujesz jak bardzo ci zależy.
****
A więć zaczynamy. Nie bijcie. Musiałam. W ogóle nie umiem już nic pisać. Pisze to.. inaczej (?) i nie wiem czy taki sposob by wam pasował. Proszę. Powiadomcie mnie w jakikolwiek sposób. Szczerze to napisałam to tuż po epilogu ale wolałam poczekać z wstawieniem, conajmniej do teraz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz